اندیشه های تمدن ساز

باید همه احساس کنند که مسئولیت ایجاد تمدن اسلامیِ نوین بر دوش آنهاست. رهبر معظم انقلاب

اندیشه های تمدن ساز

باید همه احساس کنند که مسئولیت ایجاد تمدن اسلامیِ نوین بر دوش آنهاست. رهبر معظم انقلاب

جنبش letter4u

Reba.ir

اندیشه های تمدن ساز

من با اطمینان کامل می‏گویم: این هنوز آغاز کار است، و تحقق کامل وعده‏ ی الهی یعنی پیروزی حق بر باطل و بازسازی امت قرآن و تمدن نوین اسلامی در راه است:
«وَعَدَ اللَّهُ الَّذِینَ آمَنُوا مِنْکُمْ وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَیَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِی الأَرْضِ کَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِینَ مِنْ قَبْلِهِمْ وَ لَیُمَکِّنَنَّ لَهُمْ دِینَهُمُ الَّذِی ارْتَضی لَهُمْ وَ لَیُبَدِّلَنَّهُمْ مِنْ بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْناً یَعْبُدُونَنِی لا یُشْرِکُونَ بِی شَیْئاً وَ مَنْ کَفَرَ بَعْدَ ذلِکَ فَأُولئِکَ هُمُ الْفاسِقُونَ»
نشانه‏ ی این وعده ی تخلف‏ ناپذیر در اولین و مهم‏ترین مرحله، پیروزی انقلاب اسلامی در ایران و بنای بلندآوازه ی نظام اسلامی بود که ایران را به پایگاه مستحکمی برای اندیشه ی حاکمیت و تمدن اسلامی تبدیل کرد.
پیام رهبری به کنگره عظیم حج - 17/09/1387

کانال ما در سروش:
https://soroush-app.me/channel/tamadonsazan

شیر باشیم نه روباه

دوشنبه, ۲۶ مهر ۱۳۹۵، ۰۸:۲۷ ق.ظ

شیر باشیم نه روباه

برو شیر درنده باش، ای دغل *** مینداز خود را چو روباه شل
چنان سعی کن کز تو ماند چو شیر *** چه باشی چو روبه به وامانده سیر؟

بخور تا توانی به بازوی خویش *** که سعیت بود در ترازوی خویش

شیر باشیم نه روباه

یکی روبهی دید بی دست و پای *** فرو ماند در لطف و صنع خدای
که چون زندگانی به سر می برد؟ *** بدین دست و پای از کجا می خورد؟
در این بود درویش شوریده رنگ *** که شیری برآمد شغالی به چنگ
شغال نگون بخت را شیر خورد *** بماند آنچه روباه از آن سیر خورد
دگر روز باز اتفاقی فتاد **** که روزی رسان قوت روزش بداد

یقین، مرد را دیده بیننده کرد *** شد و تکیه بر آفریننده کرد
کز این پس به کنجی نشینم چو مور *** که روزی نخوردند پیلان به زور
زنخدان فرو برد چندی به جیب *** که بخشنده روزی فرستد ز غیب
نه بیگانه تیمار خوردش نه دوست *** چو چنگش رگ و استخوان ماند و پوست
چو صبرش نماند از ضعیفی و هوش *** ز دیوار محرابش آمد به گوش
برو شیر درنده باش، ای دغل *** مینداز خود را چو روباه شل
چنان سعی کن کز تو ماند چو شیر *** چه باشی چو روبه به وامانده سیر؟
چو شیر آن که را گردنی فربه است *** گر افتد چو روبه، سگ از وی به است
به چنگ آر و با دیگران نوش کن *** نه بر فضله دیگران گوش کن
بخور تا توانی به بازوی خویش *** که سعیت بود در ترازوی خویش
چو مردان ببر رنج و راحت رسان *** مُخنّث خورد دسترنج کسان
بگیر ای جوان دست درویش پیر **** نه خود را بیگفن که دستم بگیر
خدا را بر آن بنده بخشایش است *** که خلق از وجودش در آسایش است
کرم ورزد آن سر که مغزی در اوست *** که دون همتانند بی مغز و پوست
کسی نیک بیند به هر دو سرای **** که نیکی رساند به خلق خدای

بوستان سعدی، باب دوم در احسان

 

با این که این شعر رو در دوران کودکی خواندیم اما کاش یکبار دیگه با دقت بخونیم و از این به بعد هر موقع گفتن شیری یا روباه؟، حتماً بگیم شیر.

موافقین ۰ مخالفین ۰ ۹۵/۰۷/۲۶
م. هوشیار

شعر

نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">